Loss occurrance

 Loss occurrance

Loss occurrence (czasem: occurrence trigger) to zasada ustalania odpowiedzialności

ubezpieczyciela w ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej, w której decydujący jest

moment wystąpienia zdarzenia powodującego szkodę, a nie chwila jej ujawnienia czy

zgłoszenia. Oznacza to, że odpowiada ta polisa, która obowiązywała w dniu zdarzenia

szkodowego, nawet jeśli roszczenie pojawi się wiele lat później.

To podejście jest uważane za najbardziej intuicyjne — szkoda należy do tego ubezpieczyciela,

który „ubezpieczał” w momencie, gdy doszło do działań lub zjawisk prowadzących do

uszkodzenia mienia czy zdrowia.

Geneza tego rozwiązania sięga tradycyjnych polis OC, tworzonych w czasach, gdy większość

szkód była jednorazowa i natychmiast zauważalna (np. pożar, kolizja drogowa). Nie istniał

jeszcze problem szkód odroczonych w czasie, więc naturalnym było powiązanie

odpowiedzialności z datą zdarzenia.

Z prawnego punktu widzenia trigger occurrence nie ma jednej procedury ustawowej —

wynika z zasady swobody umów i treści Ogólnych Warunków Ubezpieczenia określających

zakres ochrony (Kodeks cywilny: art. 805 i n.). Przepisy dotyczące przedawnienia szkód

osobowych (art. 442¹ k.c.) wspierają praktyczną realizację tej konstrukcji — roszczenia

można zgłaszać także po latach, a mimo to przypisuje się je do polisy z momentu powstania

szkody.

W praktyce loss occurrence stosuje się szeroko w:

• OC komunikacyjnym,

• OC w życiu prywatnym,

• OC przedsiębiorstw za szkody nagłe,

• ubezpieczeniach majątkowych (gdy jest wyraźny moment szkody),

• zdarzeniach wypadkowych w ubezpieczeniach osób.

Przykład:

Do zatrucia wodą w hotelu dochodzi 10 grudnia 2020 r. Poszkodowani ujawniają skutki

dopiero w lutym 2021 r. Roszczenia kierowane są do ubezpieczyciela, który ubezpieczał

hotel 10 grudnia 2020 r., niezależnie od daty zgłoszenia.

Z punktu widzenia ubezpieczyciela model occurrence wymaga:

– tworzenia rezerw na przyszłe, jeszcze niezgłoszone szkody (long tail),

– ostrożnej taryfikacji w branżach o ryzykach rozwijających się w czasie,

– reasekuracji dla ograniczenia kumulacji roszczeń z jednego zdarzenia.

Podsumowując: loss occurrence to zasada odpowiedzialności, w której polisa obejmuje

szkody wynikające ze zdarzeń mających miejsce w okresie jej obowiązywania — nawet jeśli

szkoda ujawni się później. Jest to podstawowy model w klasycznej odpowiedzialności

cywilnej, zapewniający jasny i zrozumiały sposób przypisania szkody do konkretnego

ubezpieczenia.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jednostka chorobowa

Klauzula maszyn od uszkodzeń mechanicznych

Klauzula odstąpienia od regresu