Loss occurrance
Loss occurrance
Loss occurrence (czasem: occurrence trigger) to zasada ustalania odpowiedzialności
ubezpieczyciela w ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej, w której decydujący jest
moment wystąpienia zdarzenia powodującego szkodę, a nie chwila jej ujawnienia czy
zgłoszenia. Oznacza to, że odpowiada ta polisa, która obowiązywała w dniu zdarzenia
szkodowego, nawet jeśli roszczenie pojawi się wiele lat później.
To podejście jest uważane za najbardziej intuicyjne — szkoda należy do tego ubezpieczyciela,
który „ubezpieczał” w momencie, gdy doszło do działań lub zjawisk prowadzących do
uszkodzenia mienia czy zdrowia.
Geneza tego rozwiązania sięga tradycyjnych polis OC, tworzonych w czasach, gdy większość
szkód była jednorazowa i natychmiast zauważalna (np. pożar, kolizja drogowa). Nie istniał
jeszcze problem szkód odroczonych w czasie, więc naturalnym było powiązanie
odpowiedzialności z datą zdarzenia.
Z prawnego punktu widzenia trigger occurrence nie ma jednej procedury ustawowej —
wynika z zasady swobody umów i treści Ogólnych Warunków Ubezpieczenia określających
zakres ochrony (Kodeks cywilny: art. 805 i n.). Przepisy dotyczące przedawnienia szkód
osobowych (art. 442¹ k.c.) wspierają praktyczną realizację tej konstrukcji — roszczenia
można zgłaszać także po latach, a mimo to przypisuje się je do polisy z momentu powstania
szkody.
W praktyce loss occurrence stosuje się szeroko w:
• OC komunikacyjnym,
• OC w życiu prywatnym,
• OC przedsiębiorstw za szkody nagłe,
• ubezpieczeniach majątkowych (gdy jest wyraźny moment szkody),
• zdarzeniach wypadkowych w ubezpieczeniach osób.
Przykład:
Do zatrucia wodą w hotelu dochodzi 10 grudnia 2020 r. Poszkodowani ujawniają skutki
dopiero w lutym 2021 r. Roszczenia kierowane są do ubezpieczyciela, który ubezpieczał
hotel 10 grudnia 2020 r., niezależnie od daty zgłoszenia.
Z punktu widzenia ubezpieczyciela model occurrence wymaga:
– tworzenia rezerw na przyszłe, jeszcze niezgłoszone szkody (long tail),
– ostrożnej taryfikacji w branżach o ryzykach rozwijających się w czasie,
– reasekuracji dla ograniczenia kumulacji roszczeń z jednego zdarzenia.
Podsumowując: loss occurrence to zasada odpowiedzialności, w której polisa obejmuje
szkody wynikające ze zdarzeń mających miejsce w okresie jej obowiązywania — nawet jeśli
szkoda ujawni się później. Jest to podstawowy model w klasycznej odpowiedzialności
cywilnej, zapewniający jasny i zrozumiały sposób przypisania szkody do konkretnego
ubezpieczenia.
Komentarze
Prześlij komentarz