Negocjacje ugodowe

Negocjacje ugodowe w ubezpieczeniach to rozmowy prowadzone w celu polubownego zakończenia sporu o świadczenie, odszkodowanie, zadośćuczynienie lub zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela. Najczęściej pojawiają się wtedy, gdy klient, poszkodowany albo ubezpieczony uważa, że decyzja ubezpieczyciela jest zaniżona, niepełna albo błędna, a strony chcą uniknąć procesu sądowego. Ich celem nie jest „wyproszenie” wypłaty, lecz znalezienie rozwiązania, które kończy niepewność co do roszczeń.

W ujęciu prawnym punktem odniesienia jest art. 917 Kodeksu cywilnego, który opisuje ugodę jako porozumienie oparte na wzajemnych ustępstwach. Oznacza to, że każda strona z czegoś rezygnuje albo coś akceptuje, aby zakończyć spór lub zapobiec dalszemu sporowi. Znaczenie ma także art. 918 k.c., dotyczący możliwości uchylenia się od skutków ugody zawartej pod wpływem błędu, choć w praktyce nie jest to proste. W sprawach ubezpieczeniowych ważny pozostaje również art. 817 k.c., ponieważ ubezpieczyciel nie powinien przeciągać wypłaty części bezspornej tylko dlatego, że trwają rozmowy o pozostałej kwocie.

W praktyce negocjacje ugodowe mogą dotyczyć np. wysokości kosztów naprawy pojazdu, wartości szkody w budynku, zadośćuczynienia po wypadku, kosztów leczenia, utraconego dochodu, renty, odszkodowania z OC zawodowego albo odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną osobie trzeciej. W OC poszkodowany często negocjuje bezpośrednio z ubezpieczycielem sprawcy. W ubezpieczeniach dobrowolnych, takich jak AC, mienie firmy czy polisa mieszkaniowa, negocjacje zwykle dotyczą interpretacji OWU, wyceny szkody, limitów, udziałów własnych albo wyłączeń.

Typowy błąd polega na uznaniu, że każda propozycja ubezpieczyciela jest ugodą. Nie zawsze tak jest. Czasem ubezpieczyciel po prostu dopłaca świadczenie po reklamacji, bez żądania zrzeczenia się dalszych roszczeń. Ugoda zaczyna być szczególnie istotna wtedy, gdy dokument zawiera zapis, że wypłacana kwota wyczerpuje całość roszczeń. Taki zapis może zamknąć drogę do dalszych żądań, nawet jeśli później klient uzna, że szkoda była większa.

Największą pułapką jest podpisanie ugody bez sprawdzenia jej skutków. W OWU lub projekcie ugody mogą pojawić się postanowienia o zrzeczeniu się roszczeń, poufności, rozliczeniu wszystkich szkód obecnych i przyszłych, braku dalszych dopłat albo obowiązku zwrotu kwoty w określonych sytuacjach. Przy szkodach osobowych szczególnie ryzykowne jest szybkie zawarcie ugody, zanim znane są pełne skutki urazu, rokowania, koszty leczenia i rehabilitacji.

Z perspektywy klienta negocjacje ugodowe mogą być korzystne, bo skracają spór i pozwalają szybciej uzyskać pieniądze. Z perspektywy brokera lub pełnomocnika wymagają jednak chłodnej oceny: jaka jest realna wartość roszczenia, jakie dowody istnieją, ile potrwa spór sądowy i czy ustępstwo jest uzasadnione. Dla likwidatora szkody ugoda bywa narzędziem zamknięcia sprawy, ale nie powinna zastępować rzetelnej analizy odpowiedzialności. Dla ubezpieczonego w OC ważne jest także to, aby samodzielnie nie uznawać roszczenia ani nie zawierać porozumień sprzecznych z warunkami polisy, jeżeli OWU wymagają udziału lub zgody ubezpieczyciela.

Konsekwencje źle przeprowadzonych negocjacji mogą być poważne. Poszkodowany może otrzymać szybką, ale zbyt niską kwotę. Ubezpieczony może narazić się na spór z własnym ubezpieczycielem, jeżeli bez zgody uzna odpowiedzialność. Przedsiębiorca może zamknąć roszczenie, nie uwzględniając kosztów przestoju, utraconego zysku lub szkód następczych. Dlatego przed podpisaniem ugody trzeba sprawdzić nie tylko kwotę, ale też zakres zrzeczenia się roszczeń i skutki dokumentu na przyszłość.

Podsumowując, negocjacje ugodowe to praktyczny sposób zakończenia sporu ubezpieczeniowego bez procesu sądowego. Mogą być korzystne, jeżeli opierają się na realnej ocenie szkody, dokumentów i ryzyka procesowego. Najważniejsze jest to, aby klient rozumiał, czy przyjmuje tylko dopłatę, czy definitywnie zamyka całą sprawę.

Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie https://brokerniedzielski.pl/